چقدر خوشحالم از اینکه می بینم هنورم گه گاهی حالمو می رسین .... خیلی خوشحالم. دست و دلم به نوشتن نمی رود.. غرق کرده ام خودم را در این روزمرگی ها تا یادم برود آروزوهایی که در من پژمرده اند. هنوز غرقم در چراهایی که جوابی ندارند و نمی دانم روزهای رفته ام را چه کنم. گه گاهی شعری می نویسم اما از اندوهش خودم هم گریه ام می گیرد. همه می گویند افسرده شده ای اما من می دانم که چراهای بی جوابم مرا به این روز انداخته اند. دختری که میخندد اما از چند فرسخی کلمه هایش بوی اندوه آدم را خفه میکند. مرا ببخشید که تلخم

 

دلم تنگ است.

دلم می سوزد از باغی که می سوزد

نه دیداری

نه بیداری

نه دستی از سر یاری

مرا آشفته می دارد

چنین آشفته بازاری

پ. ن:

دلم برای همه دوستای خوبم تنگ شده ، چه اونایی که لینک کردم و جه اونایی که وبلاگاشونو می خوندم. کمرنگم می دونم. اما بی رنگ نخواهم شد. این وبلاگ و تمام اونایی که به نحوی به این وبلاگ مربوط میشن جزئی مهم از زندگی من هستند.

ديگر دلم را نمي خواهم. پير و شکسته و زخمي و بند بند است. کسي يگ دل سنگي سراغ ندارد؟

روزهاي خيلي سختي را مي گذرانم. ديگر حتي نمي توانم بگويم برايم دعا کنيد...فقط... بگذرد..

 

دانه دانه سنگریزه ها را جدا می کنم
با دستانی که لرزانند
که خالی اند
.....بی تیشه
....بی فر هاد
چه سخت و سهمگین است این بیستون جدایی

 

اینقدر فکرم شلوغ است

که واژه هایم مدتهاست در انتظارند...

من دوباره دچار سکوتی پر هیاهو شده ام  

 

تو آمدی

بی آنکه من بخواهم

داستانی که آخرش از ابتدا

از سلام اول

بوی خداحافظی می دهد

می شود در را به روی میهمان دل بست؟

آری....

میهمانی که صاحب اختیار خانه دلت می شود

و

می گذرد

باید در را به رویش بست

حس خوشی که با دلهره رفتن باشد

نمی ارزد

بسته ام در های دلم را

این در خراب است

زنگ هم نزنید

صاحبخانه خود میهمان است

 

 

 

 

 

 

براي خوابهايم

بستري از ابريشم ساخته ام

مبادا

شكوه حضورت

دستخوش تلاطم چشمانم شود

 

سکوت کرده ام تا صدای خودم را بشنوم.

 

 

باكره

گم كردم خودم را

در آغوش احساست

چشمانم را بستم

با رويايت عشق بازي كردم

سر مست شدم از عاشقانه ات

داغ شدم از وسوسه ات

و غافل شدم

از حضوري كه آرام ، آرام از كنارم گذشت!

خلسه اي است سهمگين

تلخ و حقيقي !!!!!!

يا شيرين و رويا؟؟؟؟؟